عــالــم هـــمـه خاک کربلا بایدمان

پیـــوســته بـه لب خدا خدا بایدمــان

تا پاک شـود زمــیــن ز ابنای یزیـد

هــمــواره حســیــن(ع)مقتـدا بایدمان

الـــــتــمـاس دعـــــــــــا

سلام عرفه دلم برايت تنگ شده بود.بعد از رمضان خيلي به يادت بودم،تا دست توبه را به هنگام تو به درگاه حق بلند كنم.تا شايد فرجي شود.آخر شنيده ام كه امام صادق (عليه السلام):فر موده است كسي كه در رمضان آمرزيده نگردد تا رمضان ديگر آمرزيده نمي گردد مگر آنكه روز عرفه را درك كند .
يادت هست تو را عيد مي خواندند.عيدي بزرگ براي تمام مسلمين،ولي در اين زمان پيشواز حضور تو را در شب با روضه ي مسلم بن عقيل شروع مي كنند.ضيافت شب را با زيارت عاشورا تكميل مي كنند.صبح را به ياد تشنه ي مسلم كه از دارالاماره، بي سر بر زمين افتاده روزه مي گيرند.به هنگام ظهر بهترين لباسهاي خود را مي پوشند و با فرشي از خاك و سقفي از آسمان دعاي عرفه مي خوانند مگر چه واقعه اي رخ داده است،كه تو از عيد به روزي براي عزا،براي ناله تبديل گشته اي؟چه شده است كه اهل بيت (عليهم السلام) همه را به گريه كردن در اين روز سوق داده اند .
نكند پيشوازي براي عزاداري مولايم حسين (عليه السلام)است نكند اجازه ي نامه ي عزاداري محرم، امضاء مي شود؟آري همين است.اگر اين نبود امام صادق(عليه السلام ) نمي فرمودند: در روز عرفه خداوند نخست بر زائران مزار حسين (عليه السلام) جلوه مي كند،نيازهايشان را برمي آورد گناهانشان را مي بخشايد ... وسپس بر گرد آمدگان عرفات جلوه مي نمايد. آري بهترين راه براي درك تو اين است كه قدم در راه حسين (عليه السلام) بر دارم. شب براي مسلم عزاداري كنم و صبح روزه و ظهر،باز خواني كلام حسين (عليه السلام) و صحراي عاشقان،عرفات،دعايي خواند كه اوج عرفان در آن معني يافت.
به گونه اي حقيقت را بيان كرد كه وجود آدم به لرزه در آمد.هنوز شانه هايش در عرفات مي لرزد.هنوز جاي اشكهايش بر خاك عرفات مانده است،صبح شد بوي تو را حس مي كنم . گفتم خود را پاك گردانم و آماده ى تشريف فرمايي تو شوم. سلام ابتدائي را با دعاي عهد آغاز كردم.
شيرازه ي وجود آماده ي درك كردن تو بود ديگر مي دانستم چگونه تو را درك كنم.چرا كه جملاتي آسماني پيدا كرده بودم كه شناخت تو را برايم آسان مي كرد حداقل با آنها مي توانستم اداي عاشقان را در بياورم. ظهر شد با لباس پاك،ميان خاك به زير آسمان بلند فرود آمدم. جميع عاشقان ميان ديار كوچك شهر جمع گشته بودند.همه دوست داشتيم در جايي ديگر به استقبال تو بياييم اول كربلا دوم عرفات. حيف،شب قدر را قدر ندانستيم تا به هنگام حضورت در يكي از اين دو جا تو را درك كنيم.ولي خدايم را شاكرم،چون توفيق ديدار تو حاصل گشت.اميدي تا رمضان ديگر زنده شد خورشيد در آسمان يكه تازي مي كرد.آرام بعد از معراج مسلمين در نماز سر را به زير افكند، آماده شد تا شروع شود بسم الله الرحمن الرحيم، الحمد لله لذي ليس لقضاعه دافع... آسمان دوام نياورد گريست خاك اشك آسمان را به تبرك جمع كرد .
ستايش سزاوار خداوندي است كه كسي نتواند از فرمان قضايش سر پيچد و مانعي نيست كه وي را از اعطاي عطايا ، باز دارد.
و صنعت هيچ صنعتگري به پاي صنعت او نرسد«...دعاي امام حسين (عليه السلام) را ذره ذره سعي كردم تا به روي قلبم به نگارش در بياورم .خان ها را يك به يك پشت سر گزاشتم. ستايش حق تعالي،تجديد عهد وميثاق با خدا،خود شناسي،راز آفرينش انسان،تربيت انسان در دانشگاه اللهي ،نعمت هاي خداوند،شهادت به بيكران نعمتهاي اللهي،نا تواني بشر از بجا آوردن شكر اللهي ،ستايش خداي يگانه،خواسته هاي يك انسان متعالي،سپاس به تربيت اللهي،شكايت به پيشگاه خداوند،اي مربي پيامبران و فرستنده كتب آسماني،تو پناه مني.تمام شد.فرود آمديم.
سكوت ذره ذره ي وجود را فرا گرفته بود.ذاكر اهل بيت سكوت را شكست. همه را به صحراي عرفات برد پسر حسين (عليه السلام )تنهاست.مي شنويد،ناله اش به آسمانها رسيده است.عاشقان كجاييد.فرياد زد:
از جهان دل به تو بستم به خدا مهدي جان/طالب وصل تو هستم به خدا مهدي جان
هر كــجا يــاد تــو و ذكـــر تـو نـــام تـــو بــــود/بي تأمل بنشستـم به خـدا مهدي جـان
ديگر چشمها جايي را نمي ديد. خاك ها بر سر جا گرفت و سر ها بر خاك. دلها با آتش فقدان او آتش گرفت.ديگر جايي نبود كه كلامي منعقد شود تا دل را آرام كند دعا را خواند و مجلس را به پايان رساند.خورشيد قرمز شده بود از بس كه خجل گشته بود عرفه ممنون كه به حرفهايم گوش دادي.فقط خواهشي از تو دارم اگر رفتي و حسين (عليه السلام) را ديدي سلام من را به او برسان و بگو شيعيان علي (عليه السلام) براي محرم لحظه شماري مي كنند.
و برام دعا كن تا خداوند متعال رحمتش را بر روي فرش نخ نماي زندگي ام بتكاند.
خدايا تا پاكم نكردي خاكم نكن.

                                         التماس دعا              

بـــــيا ســويــم بــيــــا اي بنـــده ي مـن             بـــيا اي بنــده ي شــــــرمـنـده ي مـــــن
بــــيا تـــا ازكــــرم در را گــشـــايـــــم             تــــو را مـــهـمان درگــاهــــم نـــمــايــم
زبــس كــه شــوق ديـــدار تـــــــو دارم            بـبــيـن بــر راه تو چـشــم انــتــــظـــارم
بــه امــيــدي كــه برگــردي به ســـويم            حــديـــث وصــل خـود را با تــو گـويـــم
چــــرا دوري كـــنــــي از درگـــه مـــن           بـــيا اي بــنــــــده ي نــــــا آگــــه مـــــــن
از آن روزي كــه جــان داري به عالــم            مــــگــر از مـــن بــدي ديدي تــو يـك دم
بــيــا يـــك لــحظــه با ســوز و گـدازي            نـمـــازي ســــجــده اي رازو نــــــيــازي
از آن روزي كـه خاكـت را ســرشــتــم           بـــرايــــت آفــريــــدم مـــن بــهــشـــــتــــم
جــهــنــم جـاي تو اي بــنده ام نــيـــسـت           بـه جـــز مــن عاشـق بي تاب توكيـســت؟
نــمي بيــنــي كه بــنــشــيـــنــم به راهت           كــه برگــردد بــه ســـــوي مــن نـــگاهــت
نــمي دانـــي گـــــنــاهـــــت را بــبــيــنـم           بـراي بــخــشــش تــو در كــمـــيـــنــــــتـــم
بــيــا ســوي خدايــــت هــرچــــه هسـتي           اگـر چــه تــوبــه هـايــت را شــكـــــســـتي
بــــيـــا ســويــم كه دســتــت را بــگيــرم            كـه مــن بخــشــنده و تــوبــــــه پــذيـــــرم
بـــه رمــز يــــا عــلــي بـــجـــو رضــايم           كــه مــن مـشـتــاق نــام مــرتـــــضــــــايــم
  
                                       التماس دعا

قسمتي از احوالات شهيد سيد محمد سعيد آل طه:اين شهيد سعيد كه براي چندمين بار عازم جبهه شده بود در عملياتي كه رمز يا زهرا (عليها السلام) داشت در روز شهادت مادرش زهرا (عليها السلام) به فيض شهادت نائل گرديد. وي در امر طهارت و كسب مال حلال دقت بسيار داشت و كارهاي خيرش را تا مي توانست مخفيانه انجام ميداد.

خوب پس يكي از كارهايي كه ما بايد انجام بديم همين دقت داشتن در كسب مال حلال است. همين يعني ادامه دادن راه شهدا.

(در پستهاي بعدي بيشتر در موردش صحبت مي كنم)

چفيه يعني باز گمـنامـــــــــــي شهيـد                   از شهيدســــتان گمنامــــــــي رسيد 
گرچه نامش از زبانهــا دور بــــــود                   استخوان پــيــكرش پر نــور بــــود
چفيـــــه را سنگـــر نشـينان ديده انـد                   چفيه را گلها به خود پيـچــيــده انـــد
چــفــيــه امضــاي ِگل آلاله هـاســـت                   چفــيه تنها يادگــار لالــه هــاســــت
چفـــيــــه رو انداز گلــهـا بوده اسـت                    قايـق پــرواز گلــهــا بوده اســـــــت
چفــيــــه تارو پود رخت انبياســـــت                    چفيه بند كفــش شيــر كربــلاســـــت
چفــيـــه را زهــرا به گلها هديه كـرد                    چفيه را اشك شهــيــدان چفـيه كـــرد
چفـــيــه ها بــوي شــهــادت مي دهند                    بوي دوران شــــرافـــت مــي دهــنــد

مولاي من! آرزو داشتم مرا عبدالمهدي مي ناميدند.دوست داشتم از همان اول اذان عشق تورا در گوشم زمزمه كرده بودند.مهدي جان! دوست داشتم با نام نامي تو زبان باز مي كردم.اي كاش آن اوايل كه زبان گشودم،نزديكانم مرا به گفتن«يا مهدي»وا مي داشتند.
اي كاش مهد كودكم،مهد آشنايي با تو بود.كاشكي در كلاس اول دبستان آموزگارم الف باي عشق تو را برايم هجي مي كرد و نام زيباي تو را سر مشق دفترچه تكليفم قرار مي داد.در دوران راهنمايي،هيچ كس مرا به خيمه سبز تو راهنمايي نكرد. در كلاس تاريخ كسي مرا با تاريخ غيبت،غربت و تنهايي تو آشنا نساخت.دريغ كه در كلاس ادبيات،آداب ادب ورزي به ساحت قدس تو را گوش زد نكردند! افسوس كه در كلاس نقاشي چهره ي مهربان تو را برايم به تصوير نكشيدند.چرا موضوع انشاي ما به جاي«علم بهتر است يا ثروت»از تو وظهور تو و روش هاي جلب رضايت تو نبود؟! مگر نه اينكه بي تو نه علم خوب است و نه ثروت؟
قطب شمال وجنوب جغرافيايي،قطب مثبت و منفي آهن ربا وخواص آنها را شناختيم،اما نياموختيم كه قطب عالم امكان تو هستي.در زنگ شيمي وقتي سخن از چرخش الكترون ها به دور هسته اتم به ميان آمد،اشارتي كافي بود تا من بفهمم تمام عالم هستي وبالاتر از آن گرد وجود شريف تو مي چرخد.اي كاش در كنار انواع واقسام فرمولهاي پيچيده رياضي،فيزيك وشيمي فرمول ساده ارتباط باتو نيز به من ياد مي دادند.وقتي براي كنكور درس مي خواندم،كسي مرا براي ثبت نام در دانشگاه معرفت ومحبت امام زمان(عجل الله تعالي فرجه شريف)تشويق نكرد.كسي برايم تعيين نكرد كه معرفت امام نيز مراتب دارد و خيلي ها آخر عمر در همان دوران طفوليت يا مهد كودك خويش درجا مي زنند...

مهدي جان! حالا كه روزگار اينگونه با من كرده چه كنم،فقط آغوش مهربان تو مي تواند مرا ياري كند پس ياري ام كن...

                          دلــم گرفته شهــيـدان مــــرا ببريــــد
                          مــــرا زغــربت اين خاك تا خدا ببريـــد
                          مرا كه خسته ترينم كسى نميخواهد
                          كــرم نمــوده دلــم را مگــر شما ببريد

امروز مى خواهم با دلت به شلمچه ببرمت.هميشه براى سفرها بار ميبنديم اما اينبار به تو مي گويم كه بارت را بگذار،بار دلت را بگذار تا سبكبال در محضر شلمچه حاضر شويم و عرض ادب كنيم.از فضايش بگويم:فضاي شلمچه خيلي غم بار و حزن انگيز است چند تانك سوخته و زنگ زده در يك طرفت ميبيني من وقتي تانك ميبينم ياد هويزه ميكنم توياد چه؟
ببين نزديك خاكريز چند نخل سوخته و بي سر،بغض انسان را مي شكند ومرواريد اشكها جاري مي شود
هيس!بچه ها شهيدان دارند در جانمان تصرف مي كنند وگوش دلمان را نوازش مي دهند حال صداي اين نخلهاي مظلوم را خواهيد شنيد آري مي شنويد:روضه ي عطش بچه هاي جنگ را مي خوانند در ايجا با صداي بلند بگرييد وفرياد غربت سردهيد اگر اينجا نگرييد پس كجا؟
گريه در اينجا گريه عشق است و گريه عشق يعني گريه بر مظلوميت و صفا و يك دنيا حماسه ي طلايه داران،يعني گريه بر سالار همه شهدا حسين عليه السلام،يعني گريه برخدا
اي شلمچه با من سخن بگو اي نخلهاي سوخته و بي سر بگوييد از صفاي دل آنان، كه چه رازهايي فهميدند كه اينچنين شتابان سر به آسمان گذاشتند؟راز اين خاك چيست؟
همسفران از اين خاك برداريد كه خاك قطعه اي از بهشت است و بوي كربلاي حسين عليه السلام در آن نهفته است برداريد كه اگر شيطان بخواهد شما را وسوسه كند بوي اين خاك شما را هشدار مي دهد كه كجا بوديد و چه عهدهايي با شهدا بسته ايد.برداريد كه بوى اين خاك جانتان را صفا مى دهد.

راستي نزديك غروب است غروب شلمچه شمارا ياد چه چيزي مي اندازد من را ياد طلوع كربلا مي اندازد طلوعي كه هنوز برايم غروبش نرسيده.از اين به بعد شما را رها ميكنم در اين خاك رها ميكنم كه بگوييد و نجوا كنيد با اينجا...

سلام شهدا اجازه بدهيد راحت حرف بزنم بغض راه گلويم رابسته«هم مي شود گريه كنم هم نمي شود»غمي به سنگيني يك كوه روي دلم نشسته وپا نمي شود.نمي خواهم احساسم را عوض كنم دوست دارم استحاله شوم
شهدا من آدم بدرد نخوري هستم سالهاست بدون گواهينامه عبوديت زندگي كرده ام بارهاجريمه شده ام بخاطر اشتباهاتم بارها تصميم گرفته ام به شما برسم ولي هميشه براي رسيدن به شما زود دير مي شود
رو به روي شما ايستاده ام وبا خودم حرف ميزنم خودي كه شكل ديگري شده اشك در چشمهايم موج مي زند و مي رقصد روي گونه هايم.شهدا كمكم كنيد خدا كند شما مراپيدا كنيد شهدا خدا هوايتان را داشت شما در حياط خلوت خدا قدم زديد تا خدا توجه اش جلب شود از همه خوشبخت تر بوديد وخدا شمارا چيد.كمكم كنيد تا كمك كنيد تا اجازه ندهم غريبه ها به خلوت با شكوهم هجوم بياورند ولحظه هاي سبزم راسياه كنند بله جايي كه حضور روشن خدا نباشد دوست داشتن معني ندارد حالا ميفهمم چرا اينقدر شما رادوست دارم من هواي باريدن دارم حس مي كنم شكستني شده ام اينقدر موتور زندگي ام جوش آورده وداغ كرده كه حس ميكنم بايد كمي استراحت كنم تا اين موتور از كار نيفتد نه اشتباه شد من همش استراحت مي كنم موتور وجودم از بيكاري جوش آورده.
شهدا من منتظرم كمك كنيد تمام دستها براي شمارش اين انتظار كم است زندگي برايم صفحه ي شطرنجي است كه مرا مات كرده كمكم كنيد از اول بازي راشروع كنم من قانون بازي را ميدانم اما احساس ميكنم چيزي دست وپايم رابسته ونمي گذارد جريان داشته باشم براي همين بازنده ام راستي!مگر تمام آدمهاي بزرگ «مثل شما»كه در تاريخ بشريت تغيير وتحول ايجاد كردند فرشته بودند چرا من نمي توانم در خود تحول ايجاد كنم؟!من به«شهيد محمد علي رجايي»ايمان دارم كه گفت:«همش نبايد ديگران سرنوشت باشند وتو سرنوشت آنها را بخواني حالا يكبار هم تو سرنوش درست كن وبگذار ديگران بخوانند شهدا كمك كنيد تا سرنوشت درست كنم كمك كنيد تا پيله هاي غرور،غفلت ومنيت را پاره كنم كمك كنيد تابقول خودتان نور بالا بزنم كمك كنيد تا از پل هوا هوس سربلند بگذرم كمك كنيد تا از مرداب گناه رهايي يابم وپراوز كنم شهدا من منتظر پروازم.
(وعده ي ديدار من وشما ملكوت)

سلام به تو اى شهيد:اى تك ستاره ى آسمان قلبها،اى تك گل باغ زندگى ها،دوكوهه منتظر توست اروند از وجود تو آرام گرفته و شلمچه از دلتنگى تو شرمنده است وگل گون .سلام به دوكوهه كه رد پاى همه شهيدان را ميتوانى در آن پيداكنى .سلام بر رملهايى كه به خون تو آغشته است .سلام براشكهاى جارى كه برگونه خاكى ات بوسه مى زند.سلام به دست وانگشت جدا شده از دست،انگشتى كه هنوز راه هدايت را نشانه مى رود.سلام به كوله پشتى كه پر از پروازيست كه رمز ميان آسمان و زمين و دنيا وآخرت را با پرهاى سوخته طى ميكند وروح پرواز وشهادت طلبى را آرزوي هرجوان مى سازد. سلام بر قطارهاى فشنگى كه تسبيح شد وبا رها شدن هردانه ى آن نواى (اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ ) زيارت عاشورا را بر لبان هر كوچك وبزرك جاريى ساخت.سلام...